09 February 2010

باور ...

هیچ ضایعه‌ای بزرگ‌تر از جدا شدن از یک جمع قدرتمند و شکست‌ناپذیری نیست؛ جمعی که یک لحظه هم فکر عقب‌نشستن و صرف نظر کردن از آن‌چه می‌خواهند به ذهنشان خطور نمی‌کند. آدم‌هایی که با آن‌ها، هیچ چیزی دست‌نیافتنی نیست و هرگز کسی از بازگویی بزرگ‌ترین و محال‌ترین رؤیاها نمی‌ترسد.
این آدم‌ها مثل همه‌اند. آن‌ها هم می‌ترسند. آن‌ها هم شک می‌کنند. آن‌ها بسیار بسیار بیش از افرادی که به یک زندگی متوسط تن می‌دهند، با مشکلات روبه‌رو می‌شوند. اما تفاوتشان تنها در ساخته‌شده‌بودنشان است. در این که تردید، اگر هم بیاید، با برنامه‌ی منظم رشد شخصی روزانه، دوامی ندارد. شک، می‌میرد. آن‌چه در فضای بودن با این آدم‌های بزرگ موج می‌زند، ایمان و باور است. نخست به خودشان؛ سپس به اهدافشان و در نهایت به راهشان.
باور، کلید فتح قله‌هایی است که بهترین منظره را تنها از روی آن‌ها می‌توان دید.
به هم‌کاری با باورمندترین و قدرتمند ترین انسان‌های زمانمان، افتخار می‌کنیم!
سؤال: تا به حال باورتان را چک کرده‌اید؟ لحظه‌ای فکر کنید. آیا خودتان را شایسته‌ی رؤیاهایتان می‌بینید یا وقتی خودتان را در رؤیایتان تجسم می‌کنید، خودتان به خودتان می‌خندید و دنبال بخت و اقبال خوش و شاید کمک دیگران برای رسیدن آن می‌گردید؟ نکته‌ی جالب این‌جاست که این باور، به هیچ چیز وابسته نیست. نه به دانسته‌هایتان، نه به سابقه‌تان، نه به موقعیت فعلی‌تان ... که تنها و تنها به ذهن شما وابسته است و بس.
شاد باشید!